สัตว์สงวน*
กูปรีหรือโคไพร (Bos sauveli)
ลักษณะ : กูปรีเป็นสัตว์ป่าชนิดหนึ่ง เช่นเดียวกับ กระทิงและวัวแดง เมื่อโตเต็มที่มีความสูงที่ไหล่ ๑.๗-๑.๙ เมตร น้ำหนัก ๗๐๐-๙๐๐ กิโลกรัม ตัวผู้มีขนาดลำตัวใหญ่กว่าตัวเมียมาก สีโดยทั่วไปเป็นสีเทาเข้มเกือบดำ ขาทั้ง ๔ มีถุงเท้าสีขาวเช่นเดียวกับกระทิง ในตัวผู้ที่มีอายุมาก จะมีเหนียงใต้คอยาวห้อยลงมาจนเกือบจะถึงดิน เขากูปรีตัวผู้กับตัวเมียจะแตกต่างกัน โดยเขาตัวผู้จะโค้งเป็นวงกว้าง แล้วตีวงโค้งไปข้างหน้า ปลายเขาแตกออกเป็นพู่คล้ายเส้นไม้กวาดแข็ง ตัวเมียมีเขาตีวงแคบแล้วม้วนขึ้นด้านบน ไม่มีพู่ที่ปลายเขา
อุปนิสัย : อยู่รวมกันเป็นฝูง ๒-๒๐ ตัว กินหญ้า ใบไม้ดินโป่งเป็นครั้งคราว ผสมพันธุ์ในราวเดือนเมษายน ตั้งท้องนาน ๙ เดือน จะพบออกลูกอ่อนประมาณเดือนธันวาคมและมกราคม ตกลูกครั้งละ ๑ ตัว
ที่อยู่อาศัย : ปกติอาศัยอยู่ตามป่าโปร่ง ที่มีทุ่งหญ้าสลับกับป่าเต็งรังและในป่าเบญจพรรณที่ค่อนข้างแล้ง
เขตแพร่กระจาย : กูปรีมีเขตแพร่กระจายอยู่ในไทย เวียดนาม ลาว และกัมพูชา
สถานภาพ : ประเทศไทยมีรายงานว่าพบกูปรีอยู่ตามแนวเทือกเขาชายแดนไทย-กัมพูชา และลาว เมื่อปี พ.ศ.๒๕๒๕ มีรายงานพบกูปรีในบริเวณเทือกเขาพนมดงรัก กูปรีจัดเป็นสัตว์ป่าสงวนชนิดหนึ่งใน ๑๕ ชนิดของประเทศไทย และอยู่ใน Appendix I ตามอนุสัญญา CITES
สาเหตุของการใกล้จะสูญพันธุ์ : ปัจจุบันกูปรีเป็นสัตว์ป่าที่หายากกำลังใกล้จะสูญพันธุ์หมดไปจากโลก เนื่องจากการถูกล่าเป็นอาหารและสภาวะสงครามในแถบอินโดจีน ซึ่งเป็นแหล่งอาศัยเฉพาะกูปรี ทำให้ยากในการอยู่ร่วมกันในการอนุรักษ์กูปรี

สัตว์สงวน*
กระซู่ (Dicerorhinus sumatrensis)
ลักษณะ : กระซู่เป็นสัตว์จำพวกเดียวกับแรด แต่มีลักษณะลำตัวเล็กกว่า ตัวโตเต็มวัยมีความสูงที่ไหล่ ๑-๑.๕ เมตร น้ำหนักประมาณ ๑,๐๐๐ กิโลกรัม มีหนังหนาและมีขนขึ้นปกคลุมทั้งตัว โดยเฉพาะในตัวที่มีอายุน้อย ซึ่งขนจะลดน้อยลงเมื่อมีอายุมากขึ้น สีลำตัวโดยทั่วไปออกเป็นสีเทา คล้ายสีขี้เถ้า ด้านหลังลำตัว จะปรากฏรอยพับของหนังเพียงพับเดียว ตรงบริเวณด้านหลังของขาคู่หน้า กระซู่ทั้งสองเพศมีนอ ๒ นอ นอหน้ามีความยาวประมาณ ๒๕ เซนติเมตร ส่วนนอหลังมีความยาวไม่เกิน ๑๐ เซนติเมตร หรือเป็นเพียงตุ่มนูนขึ้นมาในตัวเมีย
อุปนิสัย : กระซู่ปีนเขาได้เก่ง มีประสาทรับกลิ่นดีมาก ออกหากินในเวลากลางคืน อาหาร ได้แก่ พวกใบไม้ และผลไม้ป่าบางชนิด ปกติกระซู่จะใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยว ยกเว้นในฤดูผสมพันธุ์ หรือตัวเมียเลี้ยงลูกอ่อน ตกลูกครั้งละ ๑ ตัว มีระยะตั้งท้อง ๗-๘ เดือน ในที่เลี้ยงกระซู่มีอายุยืน ๓๒ ปี
ที่อยู่อาศัย : กระซู่อาศัยอยู่ตามป่าเขาที่มีความหนารกทึบ ลงมาอยู่ในป่าที่ราบต่ำ ในตอนปลายฤดูฝนซึ่งในระยะนั้นมีปรักและน้ำอยู่ทั่วไป
เขตแพร่กระจาย : กระซู่มีเขตแพร่กระจายตั้งแต่แคว้นอัสสัมในประเทศอินเดีย บังคลาเทศ พม่า ไทย เวียดนาม มลายู สุมาตรา และบอเนียว ในประเทศไทยมีรายงานว่าพบกระซู่อยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าหลายแห่งได้แก่ ภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ เขาสอยดาว จังหวัดจันทบุรี ห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี ทุ่งใหญ่นเรศวร จังหวัดกาญจนบุรี และคลองแสง จังหวัดสุราษฏร์ธานี และในบริเวณอุทยานแห่งชาติหลายแห่ง ได้แก่ แก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี และเขื่อนบางลาง จังหวัดยะลา และบริเวณป่ารอยต่อระหว่างประเทศกับมาเลเซีย
สถานภาพ : ปัจจุบันกระซู่จัดเป็นสัตว์ป่าสงวนชนิดหนึ่งใน ๑๕ ชนิดของประเทศไทย อนุสัญญา CITES จัดไว้ใน Appendix I และ U.S. Endanger Species Act จัดไว้ในพวกที่ใกล้จะสูญพันธุ์
สาเหตุของการใกล้จะสูญพันธุ์ : กระซู่ปัจจุบันใกล้จะสูญพันธุ์ไปจากโลก เนื่องจากถูกล่าเพื่อเอานอ และอวัยวะทุกส่วนของตัว ซึ่งมีฤทธิ์ในทางเป็นยา กระซู่จึงถูกล่าอยู่เนืองๆ ประกอบกับกระซู่มีอยู่ในธรรมชาติน้อย และประชากรแต่ละกลุ่มและแม้แต่กลุ่มเดียวกันก็อยู่ห่างกันมากไม่มีโอกาสจับคู่ขยายพันธุ์ได้

สัตว์สงวน*
แรด (Rhinoceros sondaicus)
ลักษณะ : แรดจัดเป็นสัตว์จำพวกมีกีบ คือมีเล็บ ๓ เล็บทั้งเท้าหน้าและเท้าหลัง ตัวโตเต็มวัยมีความสูงที่ไหล่ ๑.๖-๑.๘ เมตร น้ำหนักตัว ๑,๕๐๐-๒,๐๐๐ กิโลกรัม แรดมีหนังหนาและมีขนแข็งขึ้นห่างๆ สีพื้นเป็นสีเทาออกดำ ส่วนหลังมีส่วนพับของหนัง ๓ รอย บริเวณหัวไหล่ด้านหลังของขาคู่หน้า และด้านหน้าของขาคู่หลัง แรดตัวผู้มีนอเดียวยาวไม่เกิน ๒๕ เซนติเมตร ส่วนตัวเมียจะเห็นเป็นเพียงปุ่มนูนขึ้นมา
อุปนิสัย : ในอดีตเคยพบแรดหากินร่วมเป็นฝูง แต่ในปัจจุบันแรดหากินตัวเดียวโดดๆ หรืออยู่เป็นคู่ในฤดูผสมพันธุ์ อาหารของแรดได้แก่ ยอดไม้ ใบไม้ กิ่งไม้ และผลไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้นดิน แรดไม่มีฤดูผสมพันธุ์ที่แน่นอน จึงสามารถผสมพันธุ์ได้ตลอดปี ตกลูกครั้งละ ๑ ตัว ตั้งท่องนานประมาณ ๑๖ เดือน
ที่อยู่อาศัย: แรดอาศัยอยู่เฉพาะในบริเวณป่าดิบชื้นที่มีความอุดมสมบูรณ์ หรือตามป่าทึบริมฝั่งทะเล ส่วนใหญ่จะหากินอยู่ตามพื้นที่ราบ ไม่ค่อยขึ้นบนภูเขาสูง
เขตแพร่กระจาย : แรดมีเขตกระจายตั้งแต่ประเทศบังคลาเทศ พม่า ไทย ลาว เขมร เวียดนาม ลงไปทางแหลมมลายู สุมาตรา และชวา ปัจจุบันพบน้อยมากจนกล่าวได้ว่า เกือบจะหมดไปจากผืนแผ่นดินใหญ่ของทวีปเอเชียแล้ว เชื่อว่ายังอาจจะมีคงเหลืออยู่บ้างทางเทือกเขาตะนาวศรี และในป่าลึกตามแนวรอยต่อจังหวัดระนอง พังงา และสุราษฎร์ธานี
สถานภาพ : ปัจจุบันแรดจัดเป็นสัตว์ป่าสงวนชนิดหนึ่งใน ๑๕ ชนิดของประเทศไทย และจัดอยู่ใน Appendix 1 ของอนุสัญญา CITES ทั้งยังเป็นสัตว์ป่าที่ใกล้จะสูญพันธุ์ตาม U.S.Endanger Species
สาเหตุของการใกล้จะสูญพันธุ์ : เช่นเดียวกับแรดที่พบบริเวณอื่นๆ ที่พบในประเทศไทยถูกล่าและทำลายอย่างหนัก เพื่อต้องการนอหรือส่วนอื่นๆ เช่น กระดูก เลือด ฯลฯ ซึ่งมีคุณค่าสูงยิ่ง เพื่อใช้ในการบำรุงและยาอื่นๆ นอกจากนี้บริเวณป่าที่ราบที่แรดชอบอาศัยอยู่ก็หมดไป กลายเป็นบ้านเรือนและเกษตรกรรมจนหมด

สัตว์สงวน*
นกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธร (Pseudochelidon sirintarae)
ลักษณะ : นกนางแอ่นที่มีลำตัวยาว ๑๕ เซนติเมตร สีโดยทั่วไปมีสีดำเหลือบเขียวแกมฟ้า โคนหางมีแถบสีขาว ลักษณะเด่นได้แก่ มีวงสีขาวรอบตา ทำให้ดูมีดวงตาโปนโตออกมา จึงเรียกว่านกตาพอง นกที่โตเต็มวัย มีแกนขนหางคู่กลางยื่นยาวออกมา ๒ เส้น
อุปนิสัย : แหล่งผสมพันธุ์วางไข่ และที่อาศัยในฤดูร้อนยังไม่ทราบ ในบริเวณบึงบอระเพ็ด นกเจ้าหญิงสิรินธรจะเกาะนอน อยู่ในฝูงนกนางแอ่นชนิดอื่นๆ ที่เกาะอยู่ตามใบอ้อ และใบสนุ่นภายในบึงบอระเพ็ด บางครั้งก็พบอยู่ในกลุ่มนกกระจาบ และนกจาบปีกอ่อน กลุ่มนกเหล่านี้มีจำนวนนับพันตัว อาหารเชื่อได้ว่าได้แก่แมลงที่โฉบจับได้ในอากาศ
ที่อยู่อาศัย : อาศัยอยู่ตามดงอ้อและพืชน้ำในบริเวณบึงบอระเพ็ด
เขตแพร่กระจาย : พบเฉพาะในประเทศไทย พบในช่วงเดือนพฤศจิกายนจนถึงเดือนมีนาคม ซึ่งเป็นช่วงฤดูหนาว
สถานภาพ : นกชนิดนี้สำรวจพบครั้งแรกในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ.๒๕๑๑ จังหวัดนครสวรรค์ หลังจากการค้นพบครั้งแรกแล้วมีรายงานพบอีก ๓ ครั้ง แต่มีเพียง ๖ ตัวเท่านั้น นกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธร เป็นสัตว์ป่าสงวนตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ.๒๕๓๕
สาเหตุของการใกล้จะสูญพันธุ์: นกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธร เป็นนกที่สำคัญอย่างยิ่งในด้านการศึกษาความสัมพันธ์ของนกนางแอ่น เพราะนกชนิดที่มีความสัมพันธ์กับนกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธรมากที่สุด คือนกนางแอ่นคองโก ( Pseudochelidon euristomina ) ที่พบตามลำธารในประเทศซาอีร์ ในตอนกลางของแอฟริกาตะวันตก แหล่งที่พบนกทั้ง ๒ ชนิดนี้ห่างจากกันถึง ๑๐,๐๐๐ กิโลเมตร ประชากรในธรรมชาติของนกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธรเชื่อว่ามีอยู่น้อยมาก เพราะเป็นนกชนิดที่โบราณที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน แต่ละปีในฤดูหนาวจะถูกจับไปพร้อมๆกับนกนางแอ่นชนิดอื่น นอกจากนี้ที่พักนอนในฤดูหนาว คือ ดงอ้อ และพืชน้ำอื่นๆที่ถูกทำลายไปโดยการทำการประมง การเปลี่ยนหนองบึงเป็นนาข้าว และการควบคุมระดับน้ำในบึงเพื่อการพัฒนาหลายรูปแบบ สิ่งเหล่านี้ก่อให้เกิดผลเสียต่อการคงอยู่ของพืชน้ำ และต่อนกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธรมาก

มะเขือเทศ*
มะเขือเทศ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Lycopersicon esculuentum Mill.) เป็นพืชชนิดหนึ่งที่อุดมไปด้วยคุณค่าทางอาหาร มะเขือเทศขนาดปานกลางจะมีปริมาณวิตามินซีครึ่งหนึ่งของส้มโอทั้งผล มะเขือเทศผลหนึ่งจะมีวิตามินเอราว 1 ใน 3 ของวิตามินเอที่ร่างกายต้องการในหนึ่งวัน นอกจากนี้มะเขือเทศยังมีโปแตสเซียม ฟอสฟอรัส แมกนีเซียมและแร่ธาตุอื่นๆ อีกหลายชนิด

COLUMBUS*
Christopher Columbus (c. 31 October 1451 – 20 May 1506) was an explorer, colonizer, and navigator, born in the Republic of Genoa, in what is today northwestern Italy. Under the auspices of the Catholic Monarchs of Spain, he completed four voyages across the Atlantic Ocean that led to general European awareness of the American continents in the Western Hemisphere. Those voyages, and his efforts to establish permanent settlements in the island of Hispaniola, initiated the process of Spanish colonization, which foreshadowed the general European colonization of the "New World".In the context of emerging western imperialism and economic competition between European kingdoms seeking wealth through the establishment of trade routes and colonies, Columbus' far-fetched proposal to reach the East Indies by sailing westward received the support of the Spanish crown, which saw in it a promise, however remote, of gaining the upper hand over rival powers in the contest for the lucrative spice trade with Asia. During his first voyage in 1492, instead of reaching Japan as he had intended, Columbus landed in the Bahamas archipelago, at a locale he named San Salvador. Over the course of three more voyages, Columbus visited the Greater and Lesser Antilles, as well as the Caribbean coast of Colombia, Venezuela and Central America, claiming them for the Spanish Empire.Though Columbus was not the first European explorer to reach the Americas (having been preceded by the Norse expedition led by Leif Ericson[6]), Columbus' voyages led to the first lasting European contact with America, inaugurating a period of European exploration and colonization of foreign lands that lasted for several centuries. They had, therefore, an enormous impact in the historical development of the modern Western world. Columbus himself saw his accomplishments primarily in the light of the spreading of the Christian religion.Never admitting that he had reached a continent previously unknown to Europeans, rather than the East Indies he had set out for, Columbus called the inhabitants of the lands he visited indios (Spanish for "Indians").Columbus' strained relationship with the Spanish crown and its appointed colonial administrators in America led to his arrest and dismissal as governor of the settlements in Hispaniola in 1500, and later to protracted litigation over the benefits which Columbus and his heirs claimed were owed to them by the crown.

PEANUT BUTTER MUFFIN*
(มัฟฟินเนยถั่ว)*



ส่วนผสม

ครีมเนยถั่วลิสง ¼ ถ้วย
แครอท ขูดเป็นเส้นเล็กๆ ½ ถ้วยตวง
ฟักทอง ขูดเป็นเส้นเล็กๆ ½ ถ้วยตวง
น้ำตาลทรายแดง ½ ถ้วย
เนย (เนยนิ่ม) 2 ช้อนโต๊ะ
ไข่ขาว 2 ฟอง (อุณหภูมิห้อง)
โยเกิร์ต ½ ถ้วย
แป้งอเนกประสงค์ 1 ถ้วย
ผงฟู 1 ช้อนชา
เบกิ้งโซดา 1 ช้อนชา
เกลือ ¼ ช้อนชา
เนย (เนยนิ่ม) ทาพิมพ์มัฟฟิน

วิธีทำ

1. เปิดเตาอบอุณหภูมิ 180 องศาเซลเซียส เตรียมพิมพ์มัฟฟิน และใช้แปรงทาเนยบางๆ ที่พิมพ์
2. นำชามใหญ่ใส่ครีมเนยถั่วลิสง แครอท ฟักทอง น้ำตาลทรายแดง เนยสด ใช้ไม้พายคนส่วนผสมให้เข้ากัน หลังจากนั้น ใส่ไข่ขาวและโยเกิร์ต คนให้เข้ากันอีกครั้ง
3. ร่อนแป้ง ผงฟู เบกิ้งโซดา เกลือ ใส่ในชามในข้อ 1 คนส่วนผสมให้เป็นเนื้อเดียวกัน
4. ตักส่วนผสมใส่ในพิมพ์มัฟฟิน ประมาณ ¾ ของพิมพ์ นำเข้าเตาอบ อบประมาณ 15 นาที (Test ว่ามัฟฟินสุกหรือยัง โดยใช้ไม้จิ้มฟัน จิ้มไปที่ตรงกลางของมัฟฟิน ถ้าไม่มีเนื้อมัฟฟินติดมากับไม้จิ้มฟัน แสดงว่าสุกแล้ว)
5. เมื่อสุกแล้ว นำมัฟฟินออกมาจากพิมพ์ วางบนตะแกรงให้มัฟฟินเย็น เสิร์ฟกับแยมราสเบอร์รี่ หรือแยมสตอว์เบอร์รี่ ตามชอบ…

คุณค่าทางโภชนาการ

ครีมถั่วลิสง เป็นแหล่งของสารอาหารประเภทโปรตีน ช่วยในการเสริมสร้างกล้ามเนื้อ มีกรดอะมิโนครบทั้ง 9 ชนิด อุดมด้วยวิตามิน B ช่วยเรื่องระบบประสาทและความจำ และมีกรดโฟลิค ซึ่งมีความสำคัญต่อการเจริญเติบโตเซลล์สมองเด็ก

ฟักทอง มีวิตามินเอสูง รวมทั้งฟอสฟอรัส แคลเซียม วิตามิน แถมยังเบต้าแคโรทีน ซึ่งเป็นสารต้านอนุมูลอิสระอยู่ในเนื้อสีเหลืองของฟักทอง ช่วยชะลอความชรา ป้องกันโรคผิวหนัง บรรเทาอาการปวดเมื่อย

แครอท ในแครอทมีวิตามินเอสูง ช่วยบำรุงสายตา บำรุงผิวหนังและเส้นผมให้มีสุขภาพดี อีกทั้งยังมีสารเบต้าแคโรทีน ที่ช่วยยับยั้งเซลล์มะเร็ง ขับสารพิษออกจากร่างกาย ช่วยลดระดับคลอเลสเตอรอล

APPLE SALAD WITH HONEY YOGURT SAUCE*
(แอ๊ปเปิ้ลสลัดฮันนี่โยเกิร์ตซอส)*



ส่วนผสม

แอ๊ปเปิ้ล 1 ผล
โยเกิร์ต ½ ถ้วย
น้ำผึ้ง 1 ช้อนโต๊ะ
เกลือ ¼ ช้อนชา
น้ำมะนาว ½ ช้อนชา
งาดำ 1 ช้อนชา
งาขาว 1 ช้อนชา
อัลมอนด์สไลด์ 1 ช้อนโต๊ะ
สะระแหน่ ตกแต่ง

วิธีทำ

1.หั่นแอ๊ปเปิ้ลเป็นชิ้นพอดีคำ ใส่ชามใหญ่ เติมโยเกิร์ต น้ำผึ้ง เกลือ น้ำมะนาว คลุกเคล้าส่วนผสมให้เข้ากัน
2. ตัดใส่จานเสิร์ฟ โรยด้วย งาดำ งาขาว อัลมอนด์สไลด์เล็กน้อย ตกแต่งด้วยยอดสะระแหน่

LOY KRATHONG*
Loy Krathong Day is one of the most popular festivals of Thailand celebrated annually on the Full-Moon Day of the Twelfth Lunar Month. It takes place at a time when the weather is fine as the rainy season is over and there is a high water level all over the country."Loy" means "to float" and a "Krathong" is a lotus-shaped vessel made of banana leaves. The Krathong usually contains a candle, three joss-sticks, some flowers and coins.In fact, the festival is of Brahmin origin in which people offer thanks to the Goddess of the water. Thus, by moonlight, people light the candles and joss-sticks, make a wish and launch their Krathongs on canals, rivers or even small ponds. It is believed that the Krathongs carry away sins and bad luck, and the wishes that have been made for the new year due to start. Indeed, it is the time to be joyful and happy as the sufferings are floated away.The festival starts in the evening when there is a full moon in the sky. People of all walks of life carry their Krathongs to the nearby rivers. After lighting candles and joss-sticks and making a wish, they gently place the Krathongs on the water and let them drift away till they go out of sight.A Beauty Queen Contest is an important part of the festival and for this occasion it is called "The Noppamas Queen Contest". Noppamas is a legendary figure from the Sukhothai period. Old do***ents refer to her as the chief royal consort of a Sukhothai Kng named "Lithai". Noppamas was said to have made the first decorated Krathong to float in the river on the occasion.In Bangkok, major establishments such as leading hotels and amusement parks organise their Loy Krathong Festival and the Krathong contest as mojor annual function.For visitors to Thailand, the Loy Krathong Festival is an occasion not to be missed. the festival is listed in the tourist calendar. Everyone is invited to take part and share the joy and happiness.

- วันลอยกระทง เป็นวันเทศกาลสำคัญ วันหนึ่ง ของคนไทย ซึ่งจะมีขึ้นใน วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 12 เป็นช่วงที่อากาศโปร่งใสสบาย และสิ้นสุดฤดูฝนแล้ว นอกจากนี้ ระดับน้ำ ในแม่น้ำ ลำคลอง ทั่วทั้งประเทศ ก็มีระดับสูงด้วยคำว่า "Loy" ก็คือ "ลอย" และคำว่า "กระทง" นี้ หมายถึง กระทง รูปดอกบัว ทำด้วยใบตอง และในกระทง ส่วนใหญ่ ก็จะใส่ เทียนไข ธูป 3 ดอก ดอกไม้ และ เงินเหรียญความจริงแล้ว เทศกาลนี้ แต่เดิมเป็น พิธี ทางศาสนาพราหมณ์ ซึ่งประชาชนต้องการแสดง ความขอบคุณต่อเจ้าแม่คงคา ดังนั้น คืนเดือนเพ็ญ ประชาชนจึงจุดเทียนและธูป พร้อมกับ ตั้งจิตอธิษฐาน แล้วจึงลอยกระทงในลำคลอง แม่น้ำ หรือแม้แต่ สระน้ำเล็กๆ เป็นที่เชื่อกันว่า กระทงนี้ จะพาไปซึ่ง บาปและความโชคร้าย ทั้งมวลออกไป นอกจากนี้ การตั้งจิตอธิษฐาน ก็เพื่อปีใหม่ ที่กำลังจะมาถึง แน่นอนที่สุด ช่วงนี้เป็น เวลาแห่ง ความรื่นเริง และ สนุกสนาน เพราะได้ลอยความเศร้าโศกต่างๆ ออกไปแล้ว เทศกาลลอยกระทง จะเริ่มในช่วงเย็น เมื่อพระจันทร์เต็มดวง ประชาชนจาก ทุกสาขาอาชีพ จะนำกระทงของตน ไปยังแม่น้ำ ที่ใกล้ๆ หลังจาก จุดเทียนไข และธูปแล้ว จึงตั้งจิตอธิษฐาน ในสิ่งที่ ตนปรารถนา แล้วจึงค่อยๆ วางกระทงลงในน้ำ แล้วปล่อยให้ กระทงลอยไปจนสุดลูกตาการประกวด สาวงาม ก็เป็น ส่วนสำคัญของ เทศกาลนี้ เช่นกัน แต่ว่า ในโอกาส เช่นนี้ เราเรียกว่า "ประกวดนางนพมาศ" นางนพมาศ เป็นสตรีใน ตำนานครั้ง กรุง สุโขทัย ตามหลักฐาน กล่าวว่า นางนพมาศ เป็นสนมเอก ของพระเจ้า กรุงสุโขทัย พระนาม ว่า "ลิไท" กล่าวกันว่า นางนพมาศ เป็นคนแรก ที่ทำกระทง ประดับประดา สวยงาม เพื่อลอยใน ลำน้ำ ในโอกาสนี้ในกรุงเทพมหานคร สถานที่ใหญ่ๆ เช่น โรงแรมชั้นนำ และสวนสนุก จะจัดเทศกาล ลอยกระทงขึ้น พร้อมทั้งจัดให้มี การประกวด กระทงประจำปี ด้วยสำหรับผู้มาเยือนประเทศไทย เทศกาลลอย กระทงนี้ เป็นโอกาสที่ไม่ควรจะพลาด และเทศกาลนี้ จัดไว้ไนปฏิทินการท่องเที่ยวด้วย ทุกๆคนสามารถ เข้าร่วมสนุกสนานรื่นเริงได้

CHECKERED GIANT* (กระต่ายที่ดุที่สุดในโลก)
The Checkered Giant rabbit is a breed of rabbit developed in Europe. In the UK the breed is known as Giant Papillon.Checkered Giants are one of 47 breeds of domestic rabbits recognized by the American Rabbit Breeders Association. Mature Checkered Giant bucks should weigh at least 11 pounds (5.0 kg), and mature does 12 pounds (5.4 kg), but there is no specified maximum weight. The Checkered Giant is outweighed by the Giant Chinchilla and Flemish Giant. The Checkered Giant is considered a show rabbit rather than a meat rabbit. The Checkered Giant is one of only 11 breeds with defined markings. Body type markings differ between European and American Checkered Giants, although they are considered the same breed.Commercial rabbit pellets are often recommended, though this is a disputed claim amongst rabbit rescue shelters and commercial breeders. Pellets are high in fat, which will render a fatter rabbit, but is not a healthy choice for longevity concerns. Feed 1/2 cup of pellets per 5 pounds of body weight (25 mL/kg) every day. Many breeders find it can be hard to keep weight on rabbits that are not offered free choice pellets. For rabbits under 8 months of age, feed unlimited plain alfalfa pellets. Free choice hay, such as timothy-grass, should be unlimited and changed daily. Alfalfa hay should not be offered free choice to rabbits over 8 months of age because it is too rich in calcium.Many rabbits do very well in the home. They can be litter box trained and are quite fastidious groomers. Be aware that rabbits love to chew so make sure all wires are safely hidden or in protective plastic covers and understand that some of your furniture may be nibbled. If you choose to cage your rabbit, make sure the cage is at least 3 feet by 3 feet by 4 feet (0.9×0.9×1.2 m). If the cage has a wire bottom make certain you give the rabbit a plank or sea grass mats to stand on so his feet won’t get damaged from being on the wire all the time. Provide a hide box or shelter and plenty of straw for bedding.

THE LIGHTHOUSE OF ALEXANDRIA(PHAROS)*
ประภาคารนี้ทำด้วยหินอ่อนสีขาวสลีกลวดลาย วิจิตรงดงาม ตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลเมดิเตอเรเนียน ท่าเรือของเกาะฟาโรส สร้างในสมัยพระเจ้าปโตเลมีที่สองของอียิปต์ช่วงปี 270 ปีก่อนคริสตกาลสิออกแบบโดยสถาปนิกชาวกรีกชื่อโซสตราโตส ตามหลักฐานคาดว่าประภาคารนี้สูงถึง 440 ฟุต หรือ 134 เมตร ช่วงล่างเป็นรูปสี่เหลี่ยม ช่วงกลางเป็นรูปแปดเหลี่ยม และช่วงบนเป็นทรงกลม ยอดบนสุดกของประภาคารนี้ มีภาชนะสำหรับใส่ถ่าน ซึ่งลุกโชติช่วงทั้งวันทั้งคืนเพื่อเป็นไฟสัญญาณไฟบนยอดประภาคารนี้เห็นได้ไกลในทะเลเมดิเตอเรเนียนถึง 25 ไมล์ หรือ 40 กิโลเมตร และช่วงบนมีกระจกขนาดใหญ่ ตามตำนานเล่าขานกันมา กระจกนี้สะท้อน เหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในกรุงคอนสแตนติโนเปิ้ล ข้ามไปจนถึงภาคตะวันออกของทะเลเมดิเตอเรเนียนทและเอเชียไมเนอร์ ยังมีการเล่าต่อกันมาอีกว่ากระจกนี้ยังมอิทธิฤทธิ์อิทธิเดชสำคัญสะท้อนแสงอาทิตย์ไปเผา เรือศรัตรูในทะเล เพราะเรื่องราวที่เล่าสืบต่อกันมาเหล่านี้ ทำให้ประภาคารแห่งเมืองอเล็กซานเดรียนี้มีชื่อเสียง เป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก แม้ว่าไม่ใช่ประภารแห่งแรกในทะเลเมดิเตอเรเนียนแต่ก็เป็นอันที่ใหญ่ที่สุด ประภาคารนี้ได้ชื่อมาจากชื่อเกาะที่มันตั้งอยู่ คือธิฟาโรสชัและกลายมาเป็นชื่อเรียกประภาคารในภาษาต่าง ๆ ประภาคารฟาโรสตั้งตระหง่านนำทางสัญจรของเรือเข้าสู่เมืองอเล็กซานเดรียมาเป็นเวลา 9000 ปี จนกระทั่งพวกอาหรับเข้ายึดครองเมือง ประภาคารก็ถูกรื้อทิ้งไป เล่ากันมาว่พวกอาหรับถูกสายลับซึ่งจักรพรรดิ แห่งคอนสแตนติโนเปิ้ลส่งมาหลอกลวงให้ทำลายประภาคารเสีย เพื่อไม่ให้ใช้มันเป็นประโยชน์ในการเดินเรือของพวกมุสลิม สายลับอ้างว่าข้างใต้ประภาคารมีขุมทรัพย์ฝังอยู่ แต่หลังจากประภาคารถูกทำลายไปแล้วพวกอาหรับถึงตระหนักว่าเสียรู้ ในช่วงนั้นกระจกขนาดใหญ่ก็หล่นร่วงลงมาและแตกละเอียดเป็นผุยผง มีบางส่วนของประภาคารหลงเหลือ และส่วนนี้ก็ยังคงมีอยู่ให้เห็นจนปี ค.ศ. 1375ยจนแผ่นดินไหวในเมืองอเล็กซานเดรียพังประภาคารชื่อดังก็ทลายลงมาจนสิ้นซาก

THE TEMPLE OF ARTEMIS(DIANA)*
The first shrine to the Goddess Artemis was probably built around 800 B.C. on a marshy strip near the river at Ephesus. The Ephesus Goddess Artemis, sometimes called Diana, is not the same figure as the Artemis worshipped in Greece. The Greek Artemis is the goddess of the hunt. The Ephesus Artemis was a goddess of fertility and was often pictured as draped with eggs, or multiple breasts, symbols of fertility, from her waist to her shoulders. The shrine was destroyed and rebuilt several times over the next few hundred years. By 600 B.C., the city of Ephesus had become a major port of trade and an architect named Chersiphron was engaged to build a new large temple. He designed it with high stone columns. Concerned that carts carrying the columns might get marred in the swampy ground around the site, Chersiphron laid the columns on their sides and had them rolled to where they would be erected. This temple didn't last long. In 550 B.C. King Croesus of Lydia conquered Ephesus and the other Greek cities of Asia Minor. During the fighting, the temple was destroyed. Croesus proved himself a gracious winner, though, by contributing generously to the building of a new temple. This was next to the last of the great temples to Artemis in Ephesus and it dwarfed those that had come before. The architect is thought to be a man named Theodorus. Theodorus's temple was 300 feet in length and 150 feet wide with an area four times the size of the temple before it. More than one hundred stone columns supported a massive roof. The new temple was the pride of Ephesus until 356 B.C. when a tragedy, by name of Herostratus, struck.Herostratus was a young Ephesian who would stop at no cost to have his name go down in history. He managed this by burning the temple to the ground. The citizens of Ephesus were so appalled at this act they issued a decree that anyone who spoke of Herostratus would be put to death. Shortly after this horrible deed, a new temple was commissioned.The architect was Scopas of Paros, one of the most famous sculptors of his day. Ephesus was one of the greatest cities in Asia Minor at this point and no expense was spared in the construction. According to Piny the Elder, a Roman historian, the temple was a "wonderful monument of Grecian magnificence, and one that merits our genuine admiration." The temple was built in the same marshy place as before. To prepare the ground, Piny recorded that "layers of trodden charcoal were placed beneath, with fleeces covered with wool upon the top of them."

The building is thought to be the first completely constructed with marble and one of its must unusual features were 36 columns whose lower portions were carved with figures in high-relief (above). The temple also housed many works of art including four bronze statues of Amazon women. Piny recorded the length of this new temple at 425 feet and the width at 225 feet. Some 127 columns, 60 feet in height, supported the roof. In comparison the Parthenon, the remains of which stand on the acropolis in Athens today, was only 230 feet long, 100 feet wide and had 58 columns. According to Piny, construction took 120 years, though some experts suspect it may have only taken half that time. We do know that when Alexander the Great came to Ephesus in 333 B.C., the temple was still under construction. He offered to finance the completion of the temple if the city would credit him as the builder. The city fathers didn't want Alexander's name carved on the temple, but didn't want to tell him that. They finally gave the tactful response: "It is not fitting that one god should build a temple for another god" and Alexander didn't press the matter . Piny reported that earthen ramps were employed to get the heavy stone beams perched on top of the columns. This method seemed to work well until one of the largest beams was put into position above the door. It went down crookedly and the architect could find no way to get it to lie flat. He was beside himself with worry about this until he had a dream one night in which the Goddess herself appeared to him saying that he should not be concerned. She herself had moved the stone in the proper position. The next morning the architect found that the dream was true. During the night the beam had settled into its proper place. The city continued to prosper over the next few hundred years and was the destination for many pilgrims coming to view the temple. A souvenir business in miniature Artemis idols, perhaps similar to a statue of her in the temple, grew up around the shrine. It was one of these business proprietors, a man named Demetrius, that gave St. Paul a difficult time when he visited the city in 57 A.D.St. Paul came to the city to win converts to the then new religion of Christianity. He was so successful that Demetrius feared the people would turn away from Artemis and he would lose his livelihood. He called others of his trade together with him and gave a rousing speech ending with "Great is Artemis of the Ephesians!" They then seized two of Paul's companions and a near riot followed. Eventually the city was quieted, the men released, and Paul left for Macedonia. It was Paul's Christianity that won out in the end, though. By the time the great Temple of Artemis was destroyed during a raid by the Goths in 262 A.D., both the city and the religion of Artemis were in decline. When the Roman Emperor Constantine rebuilt much of Ephesus a century later, he declined to restore the temple. He had become a Christian and had little interest in pagan temples. Despite Constantine's efforts, Ephesus declined in its importance as a crossroads of trade. The bay where ships docked disappeared as silt from the river filled it. In the end what was left of the city was miles from the sea, and many of the inhabitants left swampy lowland to live in the surrounding hills. Those that remained used the ruins of the temple as a source of building materials. Many of the fine sculptures were pounded into powder to make lime for wall plaster. In 1863 the British Museum sent John Turtle Wood, an architect, to search for the temple. Wood met with many obstacles. The region was infested with bandits. Workers were hard to find. His budget was too small. Perhaps the biggest difficulty was that he had no idea where the temple was located. He searched for the temple for six years. Each year the British Museum threatened to cut off his funding unless he found something significant, and each year he convinced them to fund him for just one more season. Wood kept returning to the site each year many despite hardships. During his first season he was thrown from a horse, breaking his collar bone. Two years later he was stabbed within an inch of his heart during an assassination attempt upon the British Consul in Smyrna. Finally in 1869, at the bottom of a muddy twenty-foot deep test pit, his crew struck the base of the great temple. Wood then excavated the whole foundation removing 132,000 cubic yards of the swamp to leave a hole some 300 feet wide and 500 feet long. The remains of some of the sculptured portions were found and shipped the to British Museum where they can be viewed even today. In 1904 another British Museum expedition under the leadership of D.G. Hograth continued the excavation. Hograth found evidence of five temples on the site, each constructed on top of the other. Today the site of the temple is a marshy field. A single column is erect to remind visitors that once there stood in that place one of the wonders of the ancient world.

..ม้าที่ตัวใหญ่ที่สุดในโลก*
ม้าตัวนี้ชื่อRadarเป็นม้าพันธุ์เบลเยี่ยม ถือเป็นม้าที่ยังมีชีวิตอยู่ที่สูงที่สุดในโลก มันมีขนาดยักษ์ สูงถึง6ฟุต 7นิ้วครึ่ง โดยวัดจากกีบเท้าไปจนถึงช่วงไหล่ เป็นม้าจากMount Pleasant ซึ่งอยู่ในรัฐTexas เนื่องจากมันมีน้ำหนักตัวถึง2,400ปอนด์ จึงทำให้มันก็ต้องการอาหารมากกว่าปกติ มันต้องการน้ำถึง20แกลลอนต่อวัน และกินอาหารถึงวันละ18ปอนด์เลยล่ะ

..ฉลามที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก เท่าที่เคยจับได้*
ฉลามวาฬยักษ์ตัวนี้ถูกจับได้ริมชายฝั่งของประเทศจีนโดยกลุ่มชาวประมงกลุ่มนึง มันมีขนาดตัวยาว10เมตร และน้ำหนักตัว8ตัน ฉลามวาฬถือเป็นปลามีชีวิตที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ถูกประเมินว่าพวกมันอาจมีขนาดถึง18เมตรเลยทีเดียว โดยพวกมันมักจะอาศัยอยู่ในน้ำอุ่นแนวชายฝั่งและทะเลเปิด และจะใช้เวลาส่วนใหญ่บนผิวน้ำ

..สัตว์สายพันธุ์แมวที่ตัวใหญ่ที่สุดในโลก*
Jungle Islandที่รัฐMiamiถือเป็นบ้านของLiger(การผสมข้ามสายพันธุ์ระหว่างสิงโตตัวผู้กับเสือตัวเมีย)มันมีชื่อว่าHercules เป็นLigerที่ถือว่ามีรูปร่างพอดีไม่อ้วนเกินไป ที่ตัวใหญ่ที่สุด LigerถูกบันทึกในGuinness Book Of World Recordsว่าเป็นสัตว์สายพันธุ์แมวที่มีขนาดใหญ่ที่ในโลก โดยมีน้ำหนักตัวถึง900ปอนด์

..หมูที่ตัวใหญ่ที่สุดในโลก*
พิพิธภัณฑ์การเกษตรและกสิกรรมของจังหวัดLiaoningซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีน ได้ยื่นคำร้องต่อGuinness Book of Recordsให้บันทึกหมูที่มีน้ำหนักตัวถึง900กิโลกรัมตัวนี้ให้เป็นหมูตัวที่ใหญ่ที่สุดในโลกเท่าที่เคยมีมา หลังจากที่มันได้ตายไปเมื่อวันที่5กุมภาพันธ์ ตอนที่มันตายนั้น มันมีความยาวถึง2.5เมตร มีรอบเองถึง2.23เมตร และเขี้ยวยาว14.4เซนติเมตร ตามที่Xu Changjin ชาวนาเมืองWafangdianได้บอกว่า หมูตัวนี้มีอายุแค่5ปีเท่านั้น และตลอดเวลาที่มันมีชีวิตอยู่ เค้าได้เลี้ยงมันด้วยอาหารคุณภาพอย่างดี

..ชะนีมงกุฎ*
ชะนีมงกุฎ หรือ ชะนีเอี๊ยมดำ เป็นชะนีชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hylobates pileatus เดิมเคยถูกจัดเป็นชนิดย่อยของชะนีธรรมดา (H. lar) แต่มีพฤติกรรมและลักษณะบางอย่างต่างออกไป โดยสีขนจะแตกต่างออกไปตามเพศและช่วงอายุ ตัวผู้ในช่วงวัยรุ่นจะมีสีขนเหลือง เมื่ออายุ 3-4 ปี จะเปลี่ยนเป็นสีดำทั่วตัวยกเว้นคิ้ว ถุงอัณฑะ หลังมือ หลังเท้า และวงรอบใบหน้า ส่วนตัวเมียมีสีขาวนวลเหมือนเดิม แต่ที่หน้าอกและบนหัวมีสีดำ ดูแลคล้ายใส่เอี๊ยม จึงเป็นที่มาของชื่อพบอาศัยอยู่ในแถบประเทศลาวและกัมพูชา ทางด้านทิศตะวันตกของแม่น้ำโขง สำหรับในประเทศไทยพบทางภาคตะวันออก เช่น จังหวัดสุรินทร์, บุรีรัมย์, ปราจีนบุรี,จันทบุรี, ตราด และในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่มักอาศัยอยู่ในป่าดิบที่มียอดไม้สูงและรกชัฏ อาหารหลัก คือ ผลไม้ ใบไม้ แมลงและสัตว์เลื้อยคลาน ดื่มน้ำโดยใช้วิธีการเลียตามขนตัวเองและหาตามโพรงไม้ ออกลูกครั้งละ 1 ตัว เมื่อลูกชะนีอายุได้ 1 ปี จะเริ่มออกจากอกแม่ห้อยโหนไปมาด้วยตัวเอง ซึ่งต่างจากชะนีธรรมดาที่จะเกาะอยู่กับอกแม่จนอายุได้ 2 ปี และเมื่อลูกอายุได้ 2-3 ปี แม่ชะนีมงกุฎจะเริ่มผสมพันธุ์อีกครั้ง ลูกชะนีโดยเฉพาะตัวผู้จะถูกขับไล่ออกจากฝูงเร็วกว่าตัวเมีย และจะอยู่ตามลำพังจนกระทั่งหาคู่ผสมพันธุ์ได้

ฉลามครีบเงิน (สุภาพบุรุษแห่งโลกสีคราม)*
สำหรับฉลามสองตัวแรกที่ผมกล่าวถึงไป หากคุณลองไปดูรูปอาจสงสัยว่านี่น่ะหรือฉลาม เพราะเขามีหน้าตาผิดไปจากอุดมคติของพวกเราไม่น้อย แต่สำหรับเจ้าตัวนี้ ฉลามครีบเงินหรือ Silvertip shark (Carcharhinus albimarginatus ) ใครเห็นก็ต้องบอกว่านี่แหละฉลาม ทั้งครีบ ทั้งหาง ทั้งท่าว่ายน้ำของเขามันฉลามไปเสียทุกอย่าง จากการที่ฉลามครีบเงินมีหน้าตาเหมือนกับฉลามในความคิดของเรา ทำให้หลายคนสงสัยว่าแล้วจะแยกเขาออกจากฉลามอื่นได้อย่างไร เทคนิคนั้นง่ายมากโดยสังเกตที่ครีบของเขา ตรงปลายจะมีสีขาวอยู่ทั้งครีบหลัง ครีบอก และครีบหาง บางตัวบริเวณส่วนท้ายของครีบหลังจะมีแถบสีขาว แตกต่างไปจากฉลามหูขาวหรือครีบขาว ที่จะมีจุดขาวเฉพาะปลายครับหลังและครับหาง

เจ้าครีบเงินเป็นฉลามที่มีขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก ตัวเต็มวัยยาวประมาณ 3 เมตร ส่วนพวกแรกเกิดขนาดยาวประมาณ 50-80 เซนติเมตร พี่น้องท้องเดียวกับเขาจะมีประมาณ 5-6 ตัว พอเขาเกิดปุ๊ปก็จะหากินในเขตน้ำตื้น เมื่อเติบใหญ่ขึ้นพวกเขาจะลงไปหากินบริเวณที่ลึก ส่วนใหญ่จะประมาณ 40 เมตรหรือมากกว่า บางครั้งมีรายงานว่าเขาสามารถลงไปได้ลึกถึง 400 เมตร ด้วยเหตุนี้เราจึงไม่ค่อยพบฉลามครีบเงิน ในเกาะแก่งของเมืองไทย ส่วนใหญ่ที่เราเจอคือหมู่เกาะสิมิลัน ตาชัย หรือบริเวณกองหินที่ห่างไกลจากชายฝั่งข้อแตกต่างประการหนึ่ง ระหว่างฉลามครีบเงินกับฉลามสองชนิดที่ผมกล่าวถึง คือเจ้านี่ไม่ชอบนอนตามพื้นท้องทะเล พวกเขาจะว่ายน้ำอยู่ตลอดเวลา อาหารของฉลามครีบเงินคือ ปลาทุกชนิดครับ ไม่ว่าจะเป็นปลาที่ว่ายอยู่กลางน้ำ หรือปลาที่อาศัยอยู่ใกล้พื้นท้องทะเล เขากินได้ตั้งแต่ปลาทูน่าจนถึงปลานกแก้ว บางครั้งเมื่อไม่มีอะไรกินจริงๆ เจ้าครีบเงินก็เล่นปลาปั๊กเป้าหรือหมึกยักษ์แก้เลี่ยนเหมือนกัน จากการผ่าท้องฉลามครีบเงินที่ถูกจับได้โดยเรือประมงลำหนึ่ง เราพบว่าร้อยละ 70 ของอาหารเขาเป็นปลาเล็กปลาน้อย ตั้งแต่ปลาลิ้นหมาไปยันปลาบิน ร้อยละ 10 เป็นปลากระเบนนก ร้อยละ 10 เป็นหมึกยักษ์ ส่วนที่เหลืออีกร้อยละ 10 เป็นอาหารที่ย่อยเรียบร้อยแล้ว ข้อมูลดังกล่าวช่วยยืนยันว่าปลาชนิดนี้กินได้ไม่เลือก ไม่ว่าเหยื่อเขาจะเป็นสัตว์หน้าดินหรือผิวน้ำ ที่สำคัญคือเขามีความเร็วชนิดสุดๆ ลองคิดดูก็ได้ครับว่าสัตว์ที่มีความเร็วขนาดกินปลาบินได้นั้น จะมีเหยื่อตัวใดในทะเลหนีรอด ฉลามครีบเงินเป็นปลารักถิ่น ฝรั่งเขาลองติดเครื่องหมายแล้วตามจับ พบว่าส่วนใหญ่ฉลามพันธุ์นี้จะอยู่อาศัยในถิ่นเดิม เรียกว่าหากินในระยะไม่เกิน 2-5 กิโลเมตรจากบริเวณที่พบ อันนี้แตกต่างจากฉลามบางพันธุ์ เช่น ฉลามสีเงิน (Blue shark) จับติดเครื่องหมายที่เกาะทัสมาเนียใต้สุดทวีปออสเตรเลีย ปรากฎว่าจับพวกเขาได้ที่บริเวณเกาะชวา ห่างจากถิ่นฐานที่อยู่อาศัยเดิมหลายพันกิโลเมตร ถึงตรงนี้คุณคงเริ่มสงสัยว่าทำไมผมถึงตั้งสมญานามให้เขาว่าเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ใช่เพราะฉลามตัวผู้จะคอยว่ายตามฉลามตัวเมียนะครับ แต่จากประสบการณ์ของตัวเอง ที่เคยเห็นฉลามครีบเงินว่ายน้ำอย่างเสรีในธรรมชาติ เคยเห็นพวกเขาเข้ามากินอาหารในช่วง Shark feeding ผมมีความเห็นตรงกับนักดำน้ำส่วนใหญ่ นั่นคือรูปโฉมของเขา ลีลาการว่ายน้ำและการเข้ามาหาอาหาร มันเท่ห์มากครับ ฉลามหลายชนิดเมื่อเจอเราแล้วจะว่ายหนี เช่น ฉลามหูดำ ฉลามหูขาว ฉลามบางชนิด เช่น เจ้าขี้เซา เจ้าเสือดาวเจอคนจะไม่สนใจ ข้าพเจ้าจะนอนซะอย่างใครจะทำไม แต่ฉลามครีบเงินไม่ทำเช่นนั้น เขาจะว่ายไปรอบๆ ทิ้งระยะห่างพอควร คุณลองคิดภาพดูก็ได้ ในยามที่คุณอยู่ใต้น้ำมีฉลามว่ายตีวงอยู่รอบคุณตลอดเวลานั้นเป็นอย่างไร สาวๆ หลายคนเมื่ออ่านถึงตรงนี้แล้วคงวี้ดว้ายกันน่าดู แต่กับพวกเราเหล่านักดำน้ำชายหญิงมันเป็นความสะใจความตื่นเต้น และเป็นอะไรที่เรียกร้องให้พวกเรากลับไปสู่โลกสีครามอยู่เสมอเล่ากันมาถึงตรงนี้ หลายคนที่สนใจอยากไปเผชิญกับสุภาพบุรุษแห่งท้องทะเลคงตื่นเต้นเสียเต็มประดา โอกาสที่เราเข้าป่าไปหาเสือให้ใจระทึกนั้นหมดไปจากเมืองไทยแล้ว แต่คุณยังมีโอกาสเจอฉลามว่ายวนรอบตัวอยู่ อย่างแรกคุณคงต้องเริ่มซื้อหมูออมสินครับ จากนั้นติดต่อไปทาง GeoGang ขอเรียนดำน้ำกับคุณสกลพรรณ หลังจากนั้นก็ลองไปดำน้ำหาดู หากดำไปแล้วหลายสิบไดฟ์ยังไม่ได้เจอเขาเสียที แนะนำเลยว่าลองหาหมูออมสินตัวใหญ่ขึ้นแถมลูกหมูอีกสักครอกน่าจะดี เสร็จแล้วติดต่อบริษัท Dive Master เพื่อไปท่องทะเลพม่า ผมรับรองว่าคุณต้องได้เห็นเจ้าครีบเงินแน่นอน มากหรือน้อยขึ้นอยู่กับโชค ผมไปมาแล้วกลับมาแล้วและยังคงฝันถึงฉลามครีบเงินฝูงนั้น Silvertip Bank ไม่แน่ว่าทริปหน้าเราอาจได้เจอบนเรือก็ได้ครับ เพราะตอนนี้ผมกำลังพยายามขุนหมูออมสินตัวใหม่อยู่อย่างขมักเขม้นสำหรับคุณที่สงสัยว่าหากเจอฉลามครีบเงินแล้วเขาจะเข้ามาทำร้ายหรือเปล่า จากข้อมูลที่มีบอกว่าฉลามพันธุ์นี้ไม่จู่โจมคน ยกเว้นในช่วงเวลาที่มันกินอาหารอย่างบ้าคลั่ง (Feeding frenzy) ในช่วงเวลานี้ฉลามไม่แยกแยะหรอกครับว่าเป็นปลาหรือเป็นคุณ แต่โอกาสที่จะเกิดเหตุการณ์ดังกล่าวยากเหลือเกินเท่าที่ผมค้นมาพบว่ามีเพียงสองรายจาก Micronesia และ New Guinea หวังว่าคงไม่มีรายที่ 3 เกิดในเมืองไทยนะครับสิ่งหนึ่งที่ฉลามครีบเงินแตกต่างจากฉลามทั้งสองชนิดที่ผมกล่าวมา คือฉลามพันธุ์นี้มีระบบสัมผัสที่ไวต่อคลื่นเสียงมาก เสียงที่ว่านี่เป็นเสียงโทนต่ำอาทิเสียงเครื่องเรือเป็นต้น แต่คุณไม่ต้องสงสัยว่าทำไมไปนั่งเรือหางแถวสิมิลันแล้วไม่เห็นมีฉลามครีบเงินโผล่มาให้ดูสักตัว ฉลามแถวนั้นชาชินกับเสียงเหล่านี้แล้ว โอกาสที่จะเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นต้องเป็นหมู่เกาะห่างไกลไม่ค่อยมีเรือหรือคนไปเยืยน

TAJ MAHAL.*
Soon after the Taj Mahal's completion, Shah Jahan was deposed by his son Aurangzeb and put under house arrest at nearby Agra Fort. Upon Shah Jahan's death, Aurangzeb buried him in the mausoleum next to his wife.By the late 19th century, parts of the buildings had fallen badly into disrepair. During the time of the Indian rebellion of 1857, the Taj Mahal was defaced by British soldiers and government officials, who chiselled out precious stones and lapis lazuli from its walls. At the end of the 19th century, British viceroy Lord Curzon ordered a sweeping restoration project, which was completed in 1908.He also commissioned the large lamp in the interior chamber, modelled after one in a Cairo mosque. During this time the garden was remodelled with British-style lawns that are still in place today.

NIAGARA FALLS.*
There are differing theories as to the origin of the name of the falls. According to Iroquoian scholar Bruce Trigger, "Niagara" is derived from the name given to a branch of the locally residing native Neutral Confederacy, who are described as being called the "Niagagarega" people on several late 17th century French maps of the area.According to George R. Stewart, it comes from the name of an Iroquois town called "Ongniaahra", meaning "point of land cut in two".Henry Schoolcraft reported:"Niagara Falls. This name is Mohawk. It means, according to Mrs. Kerr, the neck; the term being first applied to the portage or neck of land, between lakes Erie and Ontario. By referring to Mr. Elliott's vocabulary, (chapter xi) it will be seen that the human neck, that is, according to the concrete vocabulary, his neck, is onyara. Red Jacket pronounced the word Niagara to me, in the spring of 1820, as if written O-ne-au-ga-rah.A number of figures have been suggested as first circulating an eyewitness description of Niagara Falls. The Frenchman Samuel de Champlain visited the area as early as 1604 during his exploration of Canada, and members of his party reported to him the spectacular waterfalls, which he described in his journals. The Finnish-Swedish naturalist Pehr Kalm explored the area in the early 18th century and is credited with the first scientific description of the falls. The consensus honoree for the first description is the Belgian missionary Louis Hennepin, who observed and described the falls in 1677, earlier than Kalm, after traveling with the explorer René Robert Cavelier, Sieur de la Salle, thus bringing the falls to the attention of Europeans. Further complicating matters, there is credible evidence that the French Jesuit Reverend Paul Ragueneau visited the falls some 35 years before Hennepin's visit, while working among the Huron First Nation in Canada. Jean de Brébeuf also may have visited the falls, while spending time with the Neutral Nation.Man and woman on Canadian side of Niagara Falls, circa 1858 Maria Spelterini crossing the Niagara gorge on a tightrope on July 8, 1876During the 18th century, tourism became popular, and by mid-century, it was the area's main industry. Napoleon Bonaparte's brother Jérôme visited with his bride in the early 19th century.In 1837 during the Caroline affair a rebel supply ship, the Caroline, was burned and sent over the falls. In March 1848, ice blockage caused the falls to stop; no water (or at best a trickle) fell for as much as 40 hours. Waterwheels stopped, mills and factories simply shut down for having no power.Later that year demand for passage over the Niagara River led to the building of a footbridge and then Charles Ellet's Niagara Suspension Bridge. This was supplanted by German-born John Augustus Roebling's Niagara Falls Suspension Bridge in 1855. After the American Civil War, the New York Central railroad publicized Niagara Falls as a focus of pleasure and honeymoon visits. With increased railroad traffic, in 1886, Leffert Buck replaced Roebling's wood and stone bridge with the predominantly steel bridge that still carries trains over the Niagara River today. The first steel archway bridge near the falls was completed in 1897. Known today as the Whirlpool Rapids Bridge, it carries vehicles, trains, and pedestrians between Canada (through Canadian Customs Border Control) and the U.S.A. just below the falls. In 1912 much of the water coming over the American Falls froze, though there was still a trickle and the falls ran at the other two sites.In 1941 the Niagara Falls Bridge Commission completed the third current crossing in the immediate area of Niagara Falls with the Rainbow Bridge, carrying both pedestrian and vehicular traffic between the two countries and Canadian and U.S. customs for each country.After the First World War, tourism boomed again as automobiles made getting to the falls much easier. The story of Niagara Falls in the 20th century is largely that of efforts to harness the energy of the falls for hydroelectric power, and to control the development on both sides that threaten the area's natural beauty.A team from the U.S. Army Corp of Engineers dammed the falls in June 1969 in order to clear rock from the base of the falls. Rockslides had caused a significant buildup of rock at the bottom of the American side of the falls, and the engineers were to clean up the rock and repair some faults to prevent eventual erosion of the American side of the waterfall. A temporary dam was constructed to divert the flow of water to the Canadian side; the dam measured 600 feet (180 m) across and was made of nearly 30,000 tons of rock. The engineers cleared the rock debris and tested for safety, finishing the project in November of that year. The temporary dam was blown up to restore water flow.Before the late 20th century the northeastern end of the Horseshoe Falls was in the United States, flowing around the Terrapin Rocks, which was once connected to Goat Island by a series of bridges. In 1955 the area between the rocks and Goat Island was filled in, creating Terrapin Point.In the early 1980s the United States Army Corps of Engineers filled in more land and built diversion dams and retaining walls to force the water away from Terrapin Point. Altogether 400 feet (120 m) of the Horseshoe Falls was eliminated, including 100 feet (30 m) on the Canadian side. According to author Ginger Strand, the Horseshoe Falls is now entirely in Canada.Other sources say "most of" Horseshoe Falls is in Canada.